Η απειλή και μόνο διεξαγωγής δημοψηφίσματος (με ένα αδιατύπωτο μάλιστα ερώτημα!!!) έδειξε ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας στερείται και αναστήματος και ικανοτήτων. «Δεν φταίμε εμείς. Το παιδί με το μουστάκι είναι μπανταλό», αναφώνησαν εν χορώ οι κομματικές μας παλλακίδες, οι οποίες, αίφνης, ομονοούσες εδήλωσαν σε όλους τους τόνους ότι αγαπούν τους πιστωτές μας, το νόμισμά τους και την βολή τους.
Η εθνική ανεξαρτησία όμως δεν οικοδομείται ούτε με μεγαλοστομίες ούτε με κουτσαβακισμούς. Θέλει ό,τι ακριβώς λείπει. Γιατί εάν υπήρχε αυτό το κάτι, θα υπήρχε κι ο πολιτικός ανδρισμός που δεν θα ανεχόταν καμμιά Μέρκελ και κανέναν Σαρκοζί να μας κουνάνε το δάχτυλο. Θα υπήρχε η βούληση να ζήσουμε τρώγοντας πέτρες κι όχι παρασιτώντας ως διεθνείς επαίτες.
Το μόνο που απομένει είναι να καταλάβουμε ότι, εκτός από την πολιτική «ηγεσία», είναι ξεβράκωτη κι, κατά τα λοιπά, αγανακτισμένη ακοινωνησία μας.
Τέλος λοιπόν. Finis -όπως λέμε στα νεοελλαδικά.
Πάμε γι’ άλλα -αλλά όχι τα πρωτινά και τα μεγάλα. Με σκυφτό το κεφάλι –όχι από υποταγή αλλά από ταπείνωση- μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Μνημονεύουμε Οδυσσέα Ελύτη.
Μνήμη του λαού μου που σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω.
Μοίρα του λαού μου που σε λεν Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και σε λεν ΔΝΤ.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου