για ποια χρεοκοπία θα πρέπει να φοβάμαι, για ποια Άλωση;

Επιτρέψτε μου μια τέτοια μέρα…

Κλείστε παρακαλώ τα μάτια. Αφουγκραστείτε τον Θρήνο της Αλώσεως, από τα βάθη των αιώνων, καθώς διατρέχει τις αγωνίες και τα οράματα, τις πτώσεις και τους συντριμμούς, το θρύλο και την ιστορία του «καημού της Ρωμιοσύνης»…

Μετράμε το μπόι των κρίσεων αναλογιζόμενοι το βάρος του σταυρού που μας έλαχε. Λογίζουμε τις δυσκολίες συναισθανόμενοι την αδυναμία των ώμων που καλούνται να τον σηκώσουν… Λυγίζουμε.

Και δεν διακρίνουμε μέσα στην αργόσυρτη διαχρονία του Γένους ανάλογα διλήμματα και εκβιασμούς, θυσίες και ολοκαυτώματα, «προστάτες» και κερκόπορτες.

Ακούγοντας τον Χρόνη Αηδονίδη δεν συγκινούμαι τόσο για το πάρσιμο της Πόλης ούτε γι’ αυτά που είχαμε και χάσαμε… Άλλωστε «ούκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν».

Συγκινούμαι περισσότερο με τον Λαό που έδινε μάχες ακόμη κι όταν ήταν χαμένες. Θαυμάζω τον πολιτισμό που βρήκε τον τρόπο να θρηνωδεί τις μεγάλες του απώλειες και τις ήττες με τη λεβεντιά και τη μεγαλοσύνη που τους έπρεπε.

Λυπάμαι το κρατίδιο Ελλάδα που υποκλέπτει τη σύνταξη της απόμαχης γιαγιάς την ώρα που χρυσοπληρώνει την αποστολή της Eurovision. Και τους συνέλληνες που έχασκαν προχθές στις γιγαντοοθόνες των σουβλατζίδικων τον τελικό της μουσικής υποκουλτούρας με …εθνική  υπερηφάνεια.

Με τόσα «ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις» πες μου, σε παρακαλώ,  για ποια χρεοκοπία θα πρέπει να φοβάμαι, για ποια Άλωση;

γ.μ.

για ποια χρεοκοπία θα πρέπει να φοβάμαι, για ποια Άλωση;

Η υπέρβαση της κρίσης και η αναγκαιότητα Νέου Συντάγματος

Οι ενεργοί πολίτες που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή προσκαλούν σε Συνέντευξη Τύπου - Δημόσια Εκδήλωση με θέμα: «Η υπέρβαση της κρίσης και η αναγκαιότητα Νέου Συντάγματος», στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ στην Αθήνα (Ακαδημίας 20) την  Τρίτη 29 Μαϊου στις 7μμ.  

Οι πρόσφατες εξελίξεις κατέδειξαν την ασφυξία των θεσμών στα πλαίσια του ισχύοντος Συντάγματος.  Η Πρωτοβουλία αποσκοπεί στην ανάδειξη ενός αποτελεσματικού συστήματος διακυβέρνησης, που θα συμβάλει στην εμπέδωση των αρχών του κράτους δικαίου και της πραγματικής δημοκρατίας, στη διάκριση των εξουσιών. Προτείνεται ο θεσμός της Προεδρικής Δημοκρατίας με άμεση εκλογή του Προέδρου απευθείας από το λαό, καθώς και ο θεσμός της λαϊκής πρωτοβουλίας για δημοψηφίσματα, κ.α.

Την συζήτηση συντονίζει ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός. Θα ομιλήσουν οι:

- Αθανάσιος Θεοδωράκης, πολιτικός επιστήμονας, συγγραφέας του βιβλίου «Το επόμενο βήμα της πολιτικής. Η Προεδρική Δημοκρατία», εκδόσεις Ι. Σιδέρη.

- Πέτρος Χασάπης, δικηγόρος οικονομολόγος, συγγραφέας του βιβλίου «Το τέλος των Πρωθυπουργών», εκδόσεις Γκοβόστης.

 

Η υπέρβαση της κρίσης και η αναγκαιότητα Νέου Συντάγματος

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ:Η χώρα πρέπει να λύσει το εσωτερικό της πρόβλημα για να λύσει το εξωτερικό της

Η χώρα, η Κοινωνία δεν μπορεί να ανακτήσει μια αυθεντική παραγωγική σχέση με την πολιτική διαμέσου της ανακύκλωσης της νομενκλατούρας της ΔΗΜ.ΑΡ., του ΣΥΡΙΖΑ, της Ν.Δ. κλπ.. Η ανακύκλωσή τους σημαίνει ανακύκλωση των αδιεξόδων και της αυτοκαταστροφικότητας. Επί δύο δεκαετίες περίπου Εξωθεσμικοί και Εξωελλαδικοί κύκλοι ανακύκλωναν κομμάτια της νομενκλατούρας του ΚΚΚΑΣΟΡ, ό,τι πιο παλιό υπήρχε, παρουσιάζοντάς το ως νέο. Αυτό σημαίνει Σημίτης, Ψευτοεκσυγχρονισμός, Γιωργάκης. Η ανακύκλωσή τους, η επιβολή τους ταυτίσθηκε με την πορεία της χώρας προς το Βάραθρο. Μετά την εξάντληση αυτού του γραφειοκρατικού καριερίστικου, μη παραγωγικού μορφωτικού πολιτικού υλικού, παρασιτικού υλικού, άρχισε η ανακύκλωση των εφεδρειών των διαφόρων κομματιών της μεταπολιτευτικής νομενκλατούρας της λεγόμενης αριστεράς. Δεν χρειάζεται έρευνα. Είναι πολύ ορατό

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ:Η χώρα πρέπει να λύσει το εσωτερικό της πρόβλημα για να λύσει το εξωτερικό της

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

ΓΡΑΦΕΙ Η Βασιλική Νευροκοπλή

Αγαπημένη μου Πατρίδα,

Εδώ και καιρό κάθε μέρα σου γράφω αυτό το γράμμα κι όταν νυχτώνει σκίζω τα χαρτιά, σαν την Πηνελόπη που ύφαινε απ’ το χάραμα στον αργαλειό το εργόχειρό της και το βράδυ το ξύλωνε. Αυτή όμως περίμενε τον Οδυσσέα να γύρίσει στην Ιθάκη κι έπρεπε να κερδίσει χρόνο για να μην την λεηλατήσουν οι μνηστήρες που ορέγονταν την ίδια και τα πλούτη του βασιλείου της. Εγώ τι περιμένω; Ποιος είναι ο δικός μου Οδυσσέας και ποια η Ιθάκη μου, οι μνηστήρες μου ποιοι είναι;

Απελπισμένη κατέβηκα σήμερα στη θάλασσα ν’ αφήσω στα γαλανά νερά της τη λύπη μου βαρκούλα χάρτινη, μήπως και ταξιδεύοντάς την κάπου οδηγηθεί. Με συμπόνεσε η θάλασσα, διέλυσε την ομίχλη απ’ το θολωμένο μου μυαλό κι όλα ξεπρόβαλαν καθαρά μπροστά μου. Έτσι, καθισμένη στην προκυμαία του Θερμαϊκού μπόρεσα, επιτέλους, να ολοκληρώσω αυτό το γράμμα.

Πατρίδα μου,

εσύ είσαι ο

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Έλεος! Πόσα ν' αντέξουμε;

Κι αύριο μέρα είναι. Με το καλό κι ο επαναπατρισμός της κ. Πασχάλη -μπορούμε να περιμένουμε.

Έλεος! Πόσα ν' αντέξουμε;

Πάντα τέτοια!

Πάντα τέτοια!

Υπάρχει ζωή χωρίς τον Γιακουμάτο και τον Πρωτόπαπα;

του ΘΕΟΔ. Ε. ΠΑΝΤΟΥΛΑ

Ένα υπολογίσιμο τμήμα του εκλογικού σώματος –εξαιρουμένων όσων αδυνατούσαν οικονομικά να μεταβούν στον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος– παραιτήθηκε της εκλογικής του υποχρέωσης ή απελπίσθηκε, προτιμώντας να περάσει την Κυριακή της 6^ης Μαΐου παίζοντας ρακέτες στην παραλία.

Αρκετοί επίσης συμπολίτες μας, απαντώντας καταφατικά στον αναίσχυντο εκβιασμό του κάποτε κραταιού δικομματισμού, πειθαναγκάστηκαν ότι αυτοί που κατόρθωσαν αυτό το ναυάγιο, αυτοί είναι και οι πλέον κατάλληλοι για ναυαγοσώστες!

Ακόμη περισσότεροι όμως είναι οι πολίτες που απελευθερώθηκαν από τον παλαιοκομματισμό αναζητώντας πολιτική στέγη σε σχηματισμούς με λιγότερο βεβαρημένο πολιτικό μητρώο. (Πολλοί από αυτούς τους εκλογείς έμειναν εν τέλει ανεκπροσώπητοι εξ αιτίας του καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου που ποικιλοτρόπως υποστηρίζει ότι στην «δημοκρατία» τους δεν είμαστε όλοι ίσοι).

Την επομένη, με την βοήθεια των μέσων μαζικής χειραγώγησης, παραγνωρίσθηκαν αυτά τα δεδομένα των εκλογών και από τον δικομματισμό περάσαμε σ’ έναν διπολισμό που δεν είναι περισσότερο γόνιμος από τον δικομματισμό, αφού και πάλι η στημένη αντιπαράθεση περιορίζεται σ’ ένα επίπλαστο εκβιασμό, έναν εκβιασμό που βιάζεται να αμνηστεύσει τους ενόχους και να τους επαναπροτείνει ως μέρος της λύσης κι όχι ως κύρια συνιστώσα του προβλήματος. Συνέβησαν όλα ερήμην τους. Το πελατειακό κράτος, η υδροκέφαλη διοίκησή του, η διασπάθιση του δημόσιου πλούτου.

Εκεί σταματά η φιλοπατρία τους. Στην διάσωσή τους μέσω των Μνημονίων. Τα Μνημόνια όμως

Υπάρχει ζωή χωρίς τον Γιακουμάτο και τον Πρωτόπαπα;

Tα «δήθεν» του ιστορικο-υλιστικού μονόδρομου

γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Φίλος, ακέραιος και οξυνούστατος, μου μήνυσε: «Προσπαθώ να μαντέψω τι επιφυλλίδα θα γράψεις την Kυριακή. Eγώ, μονολότι μου κάθεται στο στομάχι, θα ήθελα τον Tσίπρα πρωθυπουργό. Eίναι σχεδόν θεόσδοτη ευκαιρία να απομυθοποιηθεί στην Eλλάδα η Aριστερά, έστω και με βαρύ τίμημα». Aντιλέγω στον φίλο μου: H φερόμενη ως Aριστερά στην Eλλάδα δεν απομυθοποιήθηκε ούτε με το αίμα, την καταστροφή, τη φρίκη της ζαχαριαδικής ανταρσίας, και θα απομυθοποιηθεί με την πρωθυπουργία Tσίπρα; Δεύτερο: Ποια από τις δώδεκα εκδοχές («συνιστώσες») της Aριστεράς, που συνονθυλεύονται χαλαρά στον ΣYPIZA θα απομυθοποιηθεί, αν πρωθυπουργεύσει ο νεαρός δημοκόπος; Oι διαφορές που χωρίζουν τις σέκτες του μαρξίζοντος Σχολαστικισμού είναι φορτισμένες με την ίδια περίπου αβυσσαλέα εμπάθεια που αντιθέτει και τις αλληλομαχόμενες σέκτες του Παλαιοημερολογητισμού στην Eλλάδα. Όσο για τις διαφορές (πολιτικές υποτίθεται) που

Tα «δήθεν» του ιστορικο-υλιστικού μονόδρομου

Το Μίσος, το καλό

γράφει ο Μάνος Στεφανίδης

Σπύρος Στούκας, ζωγραφική, 2011

Με μίσος καλό σας εχθρεύομαι

Γ. Χειμωνάς

Το kitsch είναι εδώ, ακατανίκητο. Το kitsch μεταμορφώνει αυτόματα σε καγχασμό την οποία μελαγχολία. Η γελοιότητα κυρίαρχη αβρύνει το άγχος, το άγος των ημερών. Είναι τρομερό, κανείς δεν έχει καταλάβει τίποτε, σπιθαμιαία μεγέθη, κανείς δεν δέχεται ν' αλλάξει ούτε στο απειροελάχιστο. Η πολιτική ως απελπισμένη απόπειρα αντιψυχανάλυσης. Ο τόπος βαδίζει χωρίς μνήμη, χωρίς κρίση, χωρίς (αυτό)κριτική, χωρίς τρόμο για την ύβρη που συντελείται και συνεπώς χωρίς ελπίδα καθάρσεως. Νομίζω πάντως πως και μόνο η συνειδητοποίηση της γελοιότητας που καθημερινά βιώνουμε από παντού, μπορεί να λειτουργήσει παιδαγωγικά, δηλαδή καθαρτικά! Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε και δεν ανέβλεψαν μόνο οι τετρακόσιοι τυφλοί της Ζακύνθου. Κάθε μέρα το έθνος παρακολουθεί εμβρόντητο και από μια -καινούρια- αποκάλυψη της -δικής του- αθλιότητας. Μόνη ελπίδα:

Το Μίσος, το καλό

Το εθνικό μας μνημόνιο

γράφει ο Νίκος Καραγιάννης

«Μνημόνιο» ή όχι; Επαναδιαπραγμάτευση ή καταγγελία; Ευρώ ή δραχμή; Eρωτήματα επίκαιρα και δημοφιλή, αλλά ταυτόχρονα εξίσου παραπλανητικά για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Μια χώρα με αδύναμη παραγωγική βάση, με ασαφή αναπτυξιακό προσανατολισμό, με αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, με πελατειακή εξάρτηση και αναχρονιστικές μεθόδους διοίκησης του ιδιωτικού τομέα, με γραφειοκρατικούς θεσμούς, βασισμένους στην καχυποψία απέναντι στον πολίτη, με φορολογικό σύστημα τριτοκοσμικό, με πολιτικό σύστημα αναξιόπιστο και κυρίως με μια νοοτροπία σύμφωνα με την οποία οι δεσμοί αίματος, τόπου και φιλίας, υπερβαίνουν, τις αρχές, τις αξίες και τις δομές που συνιστούν ένα αμερόληπτο, αξιοκρατικό και δίκαιο κράτος.

Το εθνικό μας μνημόνιο

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

ΟΙ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ

Θέλω να πιστεύω - και η πίστη μου αυτή βγαίνει πάντοτε πρώτη στον αγώνα της με τη γνώση – ότι, όπως και να το εξετάσουμε, η πολυαιώνια παρουσία του ελληνισμού πάνω στα δώθε ή εκείθε του Αιγαίου χώματα έφτασε να καθιερώσει μιαν ορθογραφία, όπου το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε μια καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, ασπράκια ή κοκκινάκια, εδώ κι εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια. Είναι μια γλώσσα με πολύ αυστηρή γραμματική, που την έφκιασε μόνος του ο λαός, από την εποχή που δεν επήγαινε ακόμα σχολείο. Και την τήρησε με θρησκευτική προσήλωση κι αντοχή αξιοθαύμαστη, μέσα στις πιο δυσμενείς εκατονταετίες.

Ώσπου ήρθαμ’ εμείς, με τα διπλώματα και τους νόμους, να τον βοηθήσουμε. Και σχεδόν τον αφανίσαμε. Από το ένα μέρος του φάγαμε τα κατάλοιπα της γραφής του και από το άλλο του ροκανίσαμε την ίδια του την υπόσταση, τον κοινωνικοποιήσαμε, τον μεταβάλαμε σε έναν ακόμα μικροαστό, που μας κοιτάζει απορημένος από κάποιο παραθυράκι κάποιας πολυκατοικίας του Αιγάλεω.

Δεν αναφέρομαι σε καμιά χαμένη γραφικότητα. Ούτε θυμάμαι να ‘χω ζήσει σε καμιά καλή εποχή για να τη νοσταλγώ. Απλώς, δεν ανέχομαι τις ανορθογραφίες. Με ταράζουν. Νιώθω σαν ν’ ανακατώνονται τα γράμματα στο ίδιο μου το επώνυμο, να μην ξέρω ποιος είμαι, να μην ανήκω πουθενά.

Οδυσσέας Ελύτης – ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ τα Τα δημόσια και τα ιδιωτικά, ΙΚΑΡΟΣ

ΟΙ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ